ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΛΑЇΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ!

Με αφορμή τη συζήτηση για την ανάγκη ή μη τροποποιήσεως του συντάγματος ή και θέσπισης ενός νέου ,ο Ιάσονας συγκέντρωσε κάποιες ιδέες που είχαν ακουστεί στους κύκλους των ανεξαρτήτων , τις εμπλούτισε με πολλές δικές του και συνεισφέρει στον κοινωνικό διάλογο με ένα εξαιρετικό και τεκμηριωμένο κείμενο ,που αν μη τι άλλο μπορεί να αποτελέσει τροφή για άφθονη σκέψη. Απολαύστε =)

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΛΑЇΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ!!!!!!!!!!!

Η κρισιμότητα των ημερών είναι δεδομένη, μετά το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα του ΠΑΣΟΚ με την ψήφιση του «Μνημονίου», μετά την απεμπόληση της δημόσιας περιουσίας, μετά την πλήρη κατάλυση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας με την συμφωνία -στις 5/6/2011- επιβολής «τροϊκανού» ελέγχου σε υπουργεία και άλλους τομείς του κρατικού μηχανισμού. Το κίνημα των Αγανακτισμένων στις πλατείες της Ελλάδας, αλλά και κάθε ανεξάρτητη ομάδα που αντιδρά, δίνουν μία πνοή ελπίδας για την επόμενη μέρα. Με αυτά τα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα το αίτημα για συνταγματική μεταρρύθμιση καθίσταται όλο και πιο επιτακτικό. Τα επιτελεία του πολιτικοοικονομικού πλέγματος εξουσίας προσπαθούν να ιδιοποιηθούν αυτή την λαϊκή τάση ώστε να την ενσωματώσουν και να την εκτονώσουν ανώδυνα, ενδυναμώνοντας παράλληλα την διατήρηση της εξουσίας τους. Ήδη έχουμε τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑΟΣ, αλλά και του κυρίου Δασκαλόπουλου του ΣΕΒ.

Εμείς νομίζουμε ότι μόνη λύση είναι η άμεση συγκρότηση Συντακτικής Λαϊκής Συνέλευσης με στόχο την παραγωγή νέου Συντάγματος για την χώρα μας. Και για να μην παρεξηγηθούμε: ούτε θέλουμε έναν κατ’ επίφασιν Καταστατικό Χάρτη, ο οποίος θα συντηρεί και θα ενδυναμώνει τις υπάρχουσες άνισες, εξουσιαστικές σχέσεις, ούτε είμαστε κατάλοιπα και νοσταλγοί των Συνταγματιστών του 19^ου αιώνα. Πιστεύοντας βαθιά στην ανάγκη της κοινωνικής οργάνωσης, θεωρούμε ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να ξεφύγουμε από το άνωθεν επιβαλλόμενο ετερόνομο δίκαιο, και να οδηγηθούμε στην εκ του ιδίου του κοινωνικού υποκειμένου λαϊκή αυτοθέσμιση. Διότι, όπως επεσήμανε ο στοχαστής των αρχών του 20^ου αιώνα Voline, «η οργανωτική αρχή πρέπει να βγει, όχι από ένα κέντρο κατασκευασμένο από πριν για να εξουσιάσει το σύνολο και να επιβληθεί σ΄αυτό, αλλά…από όλα τα σημεία, για να καταλήγει σε συνδετικούς κρίκους, φυσικά κέντρα προορισμένα να εξυπηρετούν τα σημεία αυτά». Επιθυμούμε λοιπόν την συγκρότηση ενός πολιτεύματος, ικανού να διασφαλίσει την αληθινή δημοκρατία και δικαιοσύνη, κι όχι την κίβδηλη έννοια της καπιταλιστικής «πολυαρχίας». Μ’ αυτό το όραμα, οφείλουμε να επανασυνδέσουμε τις καλύτερες πολιτειακές στιγμές της νεώτερης ιστορίας μας με την ζώσα –διεθνή και εγχώρια- ιδεολογική πραγματικότητα του παρόντος. Για να πετύχουμε το μεγάλο άλμα προς το -καλύτερο- μέλλον.

Ως Ανεξάρτητοι φοιτητές, αλλά και ως νέοι νομικοί, συνοψίζουμε παρακάτω κάποιες προτάσεις μας για το νέο Σύνταγμα. Γενικώς είναι πεποίθησή μας ότι το ισχύον Σύνταγμα αποτελεί ένα από τα δημοκρατικότερα της σύγχρονης εποχής. Ωστόσο, στερείται καθιέρωσης ικανών δομών για την υλοποίηση των δικαιωμάτων που εξαγγέλει, αλλά και διστάζει πολλές φορές να προχωρήσει στην δημιουργία ένος ανοιχτού θεσμικού πλαισίου, το οποίο να εξασφαλίζει την δυνατότητα πειραματισμού στις οργανωτικές μορφές σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

·        Απαγόρευση άσκησης καθηκόντων Πρωθυπουργού για διάστημα μεγαλυτέρου του ενός έτους, όπως όριζε ο Α. Παπαναστασίου στο άρθρο 84 του Σχεδίου Συντάγματος του 1925.

·        Άμεση λαϊκή νομιμοποίηση πολυπρόσωπου εκτελεστικού οργάνου, της Προεδρίας της Δημοκρατίας, στο πρότυπο των πρώτων ελληνικών Συνταγμάτων του 1822 και 1823.

·        Πρόβλεψη της προηγούμενης συμμετοχής στους συνταγματικά προβλεπόμενους αυτοδιοικούμενους οργανισμούς για όλους τους ανώτατους κρατικούς λειτουργούς.

·        Ασυμβίβαστο βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας.

·        Αυστηροποίηση του θεσμού των νομοθετικών εξουσιοδοτήσεων προς την εκτελεστική εξουσία, και του χαρακτηρισμού νομοσχεδίων ως κατεπειγόντων .

·        Κατοχύρωση του πολιτικού δικαιώματος στην ταχύτερη εξέταση υποθέσεων και έκδοσης αποφάσεων από τα δικαστήρια.

·        Διαρκής ανακύκληση των δικαστικών λειτουργών στις βαθμίδες της απονομής της δικαιοσύνης, όπως πρότεινε ο Κ. Μπέης, σύμφωνα με το ιαπωνικό σύστημα.

·        Πλήρης αποσύνδεση της δικαστικής από την εκτελεστική εξουσία, με την εκλογή της ηγεσίας της από ευρύτερο σώμα κομματικών εκπροσώπων, εκπροσώπων των ενώσεων των δικαστών και των λοιπών νομικών επαγγελμάτων, και εκπροσώπους των συνδικάτων των εργαζομένων, όπως προτείνει ο Δ. Καλτσώνης, παραπέμποντας στο βενεζουελανό Σύνταγμα.

·        Κατάργηση του Αρείου Πάγου ως ελέγχοντος ασφυκτικά τις αποφάσεις και την συμπεριφορά των δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών.

·        Θεσμοθέτηση με ειδικούς όρους για τα δικαστήρια της χώρας αρμοδιότητας ακύρωσης αντισυνταγματικών διατάξεων νόμου στα πλαίσια του διάχυτου και παρεμπίπτοντος ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων.

·        Αποφασιστικό υποχρεωτικό δημοψήφισμα για κάθε πρόταση ποινικοποίησης συμπεριφοράς.

·        Ευρεία λαϊκή συμμετοχή στην Δικαιοσύνη, με την απαραίτητη συνδρομή νομικού προσωπικού, στο πνεύμα του Σχεδίου Συντάγματος του Ρήγα Βελεστινλή του 1797 και του Α’ Ψηφίσματος του Εθνικού Συμβουλίου στις Κορυσχάδες του 1944. 
 ·        Ειδεικευμένες συνελεύσεις στα πλαίσια του δικαστικού συστήματος, όπου θα εξετάζονται οι ερμηνείες των συνταγματικών δικαιωμάτων.

·        Πλήρης εξομοίωση του χρόνου παραγραφής των αδικημάτων που τελούνται από υπουργούς σε σχέση με τα καθήκοντά τους με τον αντίστοιχο χρόνο που προβλέπεται στον Π.Κ.

·        Αντικατάσταση της προκαταρκτικής επιτροπής από συμβούλιο δικαστών.

·        Άρση του ισχύοντος χρονικού περιορισμού άσκησης της αρμοδιότητας της βουλής να διώκει τους αδικήσαντες υπουργούς (μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος)

·        Κατάργηση της δυνατότητας της βουλής να παύει τη δίωξη μέχρι και την έκδοση της απόφασης του ειδικού δικαστηρίου. Άπαξ και παραπεμφθεί κάποιος να αποκλείεται περαιτέρω ανάμειξη της βουλής στην διαδικασία.

·        Υπαγωγή των ποινικών αδικημάτων των υπουργών και των υφυπουργών στις ισχύουσες για όλους τους υπόλοιπους Έλληνες ποινικές διατάξεις.

·        Περιστολή της βουλευτικής ασυλίας, που θα επιτρέπει στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές την άσκηση δίωξης επί αξιόποινης πράξης που καταφανώς στερείται κάθε συνδέσμου με την πολιτική δραστηριότητά τους. Αντίστοιχο πλαίσιο θέτει το άρθρο 57 του αυστριακού Συντάγματος.

·        Καθιέρωση ανωτάτου ορίου συνολικής βουλευτικής θητείας, υπέρβαση του οποίου θα συνεπάγεται απόλυτο και γενικό κώλυμα εκλογιμότητας. Η ιδέα αυτή, υποστηριζόμενη στο πρώτο γαλλικό Σύνταγμα του 1791, διασφαλίζει ότι η νομοθετική εξουσία δεν θα αφορά διάφορους επαγγελματίες πολιτικούς, ότι η αντιπροσωπευτική συνέλευση «δεν θα παρουσιάσει συντεχνιασμό, ούτε θα εκφυλισθεί σε αριστοκρατία», όπως παρατηρούσε ο Emmanuel Sieyès.

·        Μείωση, αυστηρή οριοθέτηση και έλεγχος των εκλογικών δαπανών των βουλευτών από διευρυμένη, αποτελούμενη από δικαστές, ειδική επιτροπή.

·        Έλεγχος των οικονομικών των πολιτικών κομμάτων ως αρμοδιότητα του Ελεγκτικού Συνεδρίου, όπως προτείνει ο Κ. Χρυσόγονος.

·        Ισότιμη μεταχείριση των πολιτικών κομμάτων, π.χ. στην κατανομή τηλεοπτικού χρόνου κατά τις προεκλογικές διαδικασίες.

·        Διεύρυνση του δημοκρατικού διαλόγου στο Κοινοβούλιο, πέρα από την όποια πλειοψηφική αλαζονεία.

·        Μέρος της Βουλής να είναι κληρωτό από το σύνολο των πολιτών.

·        Παγιοποίηση της απλής αναλογικής για κάθε είδους εκλογική διαδικασία, ώστε να προστατεύεται η ανόθευτη έκφραση της λαϊκής βούλησης.

·        Επανάληψη κάθε είδους εκλογικής διαδικασίας σε περίπτωση αποχής άνω του 45% του συνόλου των πολιτών,

·        Πρόκληση αρνητικού νομοθετικού ψηφίσματος ως δικαίωμα της κοινοβουλευτικής μειοψηφίας, κατά το νόημα του άρθρου 42 του δανικού Συντάγματος. Έτσι θα αποτελέσει «πραγματικό αντίβαρο στην εξουσία και όργανο ελέγχου της από το εκλογικό σώμα», όπως τονίζει ο Κ. Χρυσόγονος.

·        Καθιέρωση της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας, δηλαδή τη δυνατότητα να εισάγεται στο κοινοβούλιο προς ψήφιση σχέδιο νόμου προτεινόμενο από ορισμένο ελάχιστο αριθμό πολιτών.

·        Καθιέρωση της λαϊκής αρνησικυρίας, δηλαδή της διαδικασίας με την οποία ένας ελάχιστος αριθμός πολιτών προκαλεί αποφασιστικό δημοψήφισμα σχετικά με την κατάργηση ενός νόμου που έχει ψηφιστεί από το κοινοβούλιο.

·        Έλεγχος προ της ψήφισης των νομοσχεδίων από ανεξάρτητες –αναδεικνυόμενες με κυκλική εναλλαγή μέσω των οικείων σωματείων- επιτροπές μαχομένων νομικών, δικηγόρων και πανεπιστημιακών, με δικαίωμα αναπομπής.

·        Κατοχύρωση του δικαιώματος των συνδικαλιστικών φορέων των εργαζομένων να προτείνουν νομοσχέδια, καθώς και των φοιτητικών κοινοτήτων στα θέματα που τις αφορούν.

·        Καθιέρωση υποχρεωτικού κυρωτικού της συμβάσεως δημοψηφίσματος, επεκτεινομένου σε κάθε συνομολόγηση διεθνούς συμφωνίας.

·        Απαγόρευση εγκατάστασης ξένων στρατιωτικών βάσεων σε ελληνικό έδαφος, στην λογική του -αντίθετου στον δεσποτισμό του καπιταλιστικού πυρήνα- άρθρου 13 του Συντάγματος της Βενεζουέλας.

·        Απαγόρευση συγκατάθεσης της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας σε οποιαδήποτε συνθήκη, που στοχεύει στην κατάργηση της πολιτικής ύπαρξης και ανεξαρτησίας της Ελλάδας, όπως επέτασσε το άρθρο 125 του Συντάγματος της Τροιζήνας του 1827.

·        Καθιέρωση υποχρεωτικού αποφασιστικού δημοψηφίσματος για κάθε συνταγματική μεταρρύθμιση.

·        Δραστική μείωση της έντασης και της έκτασης των περιοριστικών μέτρων μετά από κήρυξη κατάστασης πολιορκίας, με ταυτόχρονη κατάργηση των απεριόριστων εξουσιών των στρατιωτικών αρχών του ν. 566/1977.

·        Καθιέρωση Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος  για κάθε πολίτη ως υλική έκφραση των ήδη κατοχυρωμένων στο ισχύον Σύνταγμα κοινωνικών δικαιωμάτων(άρθρο 21)

·        Προώθηση του πολιτικού ρόλου των ομοιοεπαγγελματικών, κλαδικών και εργοστασιακών σωματείων, καθώς και της τοπικής και καθ’ ύλην αποκέντρωσης  και των Πανεπιστημίων.

·        Παροχή πλήρους πολιτικής και συνδικαλιστικής ελευθερίας στο ανώτερο προσωπικό της δημόσιας διοίκησης, των ενόπλων δυνάμεων και της Αστυνομίας.

·        Επαναφορά της βενιζελικής διοικητικής αρχής «κάθε συνοικισμός και κοινότητα», μακριά από τον «καλλικρατικό» απολυταρχισμό και με ειδικές προσαρμογές στους μητροπολιτικούς δήμους των μεγάλων πόλεων.

 ·        Δημιουργία αυτόνομων κοινοτικών υπηρεσιών(παιδική μέριμνα,κέντρα υγείας, εκπαίδευση), με ιδιαίτερη εσωτερική οργάνωση στην βάση της άμεσης συμμετοχής των πολιτών.

…και μία πρωτότυπη πρόταση

·        Το δημαρχείο .  Το "δημαρχείο" καθώς θα είναι το κέντρο της ζωής των δημοτών είναι απαραίτητο να βρίσκεται κοντά σε άλλα σημαντικά κτήρια ,όπως τα σχολεία της κοινότητας και να περιβάλλεται από χώρους πρασίνου ,ώστε οι πολίτες να έχουν ήδη από παιδική ηλικία αποκτήσει μια οργανική σχέση με αυτό. Θα αποτελείται από ένα κλειστό αμφιθέατρο σχεδιασμένο για να φιλοξενεί περίπου 13.000 άτομα και που φυσικά θα διαθέτει κάθε απαραίτητο τεχνολογικό εξοπλισμό. Ακόμα θα διαθέτει τους απαραίτητους χώρους για τον δήμαρχο με το δημοτικό συμβούλιο και για τις ελεγκτικές επιτροπές της εκκλησίας. Στο δημαρχείο διεξάγονται οι εκλογές αλλά και τα δημοψηφίσματα. Τέλος ας σημειωθεί ότι παρ’ ότι θα αξιοποιεί την τεχνολογία προκειμένου τα πρακτικά των συνελεύσεων της εκκλησίας του δήμου λόγου χάρη να είναι άμεσα προσβάσιμα σε όλα τα μέλη της δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτραπεί σε αυτή να υποκαταστήσει την συλλογική δράση.

…και μία πρόταση για το ακροτελεύτιο άρθρο του νέου Σΰντάγματος

·        Επαναφορά του λόγου του Ρήγα: Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού, και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα, και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του, και το πλέον απαραίτητον απ’ όλα τα χρέη του.

Αγανακτισμένη και συνειδητοποιημένη νομική!

Οι Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα δεν είναι ο μεσσίας που θα μας σώσει και ακόμα και κάποιες μικρές κατακτήσεις ,αν τελικά έρθουν, δεν θα μας εφησυχάσουν!

Όταν όμως  μια ευκαιρία παρουσιάζεται δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε. Αντίθετα, οφείλουμε να υποστηρίξουμε συγκεκριμένες προτάσεις και άμεσα εφικτές διεκδικήσεις.

Γιατί είναι επιτέλους ώρα κάθε τι το υγιές και το άξιο να βγει μπροστά και να εμπνεύσει! 

Και είναι ώρα η Νομική Σχολή Αθηνών να «αγανακτήσει» και να συνεισφέρει στον κοινωνικό αγώνα με όλες της τις δυνάμεις.

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΝΟΜΙΚΗ!!!!!!!

 

Οι ανεξάρτητοι φοιτητές της νομικής, συνειδητοποιώντας αφενός την ανάγκη ανανέωσης, εμπλουτισμού και μετασχηματισμού  των δημοκρατικών θεσμών της πολιτείας, προκειμένου αυτοί να είναι σε θέση να εκφράσουν πληρέστερα και εναργέστερα τη λαϊκή βούληση, αφετέρου το πάνδημο αίτημα για την κατάλυση του απυρόβλητου και της προκλητικής ατιμωρησίας των πολιτικών προσώπων του τόπου, προτείνουν τις εξής αλλαγές για μια επόμενη -και.αναμενόμενη- συνταγματική μεταρρύθμιση:

1) Δημοκρατικοί Θεσμοί

Αποτελεί αδιαμφισβήτητη διαπίστωση, για όσους τουλάχιστον δύνανται να αισθανθούν και να ερμηνεύσουν τα ασυγκράτητα κύματα της λαϊκής οργής, πως οι δημοκρατικοί θεσμοί, όπως λειτουργούν σήμερα, δεν αρκούν για να αρθρώσουν τη θέληση του, κατ 'όνομα μόνον, κυριάρχου λαού και να υλοποιήσουν τις εντολές του. Κατά συνέπεια, και προκειμένου αυτή ακριβώς η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας να βρει τη πλήρη θεσμική της ενσάρκωση και ολοκλήρωση, είναι απαραίτητο το σημερινό μας κοινοβουλευτικό σύστημα να μπολιαστεί με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας. Πιο συγκεκριμένα προτείνουμε:

i)  την καθιέρωση της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας, δηλαδή τη δυνατότητα να εισάγεται στο κοινοβούλιο προς ψήφιση σχέδιο νόμου προτεινόμενο από ορισμένο ελάχιστο αριθμό πολιτών.

ii) την καθιέρωση της λαϊκής αρνησικυρίας, δηλαδή της διαδικασίας με την οποία ένας ελάχιστος αριθμός πολιτών προκαλεί αποφασιστικό δημοψήφισμα σχετικά με την κατάργηση ενός νόμου που έχει ψηφιστεί από το κοινοβούλιο.

iii) την καθιέρωση υποχρεωτικού κυρωτικού της συμβάσεως δημοψηφίσματος, όταν με διεθνή συνθήκη η χώρα προχωρεί σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της ή μεταβιβάζει αρμοδιότητες προβλεπόμενες από το Σύνταγμα σε διεθνείς οργανισμούς.

iv) την καθιέρωση υποχρεωτικού αποφασιστικού δημοψηφίσματος για κάθε συνταγματική μεταρρύθμιση.

2) Ποινική ευθύνη υπουργών

Το σημερινό καθεστώς ποινικής μεταχείρισης των υπουργών έχει δημιουργήσει ένα de facto προκλητικό και αντίθετο με κάθε έννοια κράτους δικαίου καθεστώς ατιμωρησίας και ποινικής ασυλίας υπέρ των πολιτικών. Δεν μπορεί ωστόσο να παραβλεφθεί ότι τυχόν συνολική άρση της προστασίας που απολαύουν τα εν λόγω πρόσωπα θα οδηγούσε σε πλήρη ακινητοποίηση και τελμάτωση της πολιτικής διαδικασίας, αφού εύκολα οι εκάστοτε πολιτικές διαφορές θα μετατρέπονταν σε ατέρμονες δικαστικές διαμάχες. Συνεπώς, κρίνονται απαραίτητες οι αλλαγές του ισχύοντος συστήματος προς την κατεύθυνση της διεύρυνσης της προσωπικής ελευθερίας, της διασφάλισης της κοινωνικής ισότητας και της προώθησης της ανθρώπινης ευτυχίας . Προς τούτο προτείνουμε:

i)  την πλήρη εξομοίωση του χρόνου παραγραφής των αδικημάτων που τελούνται από υπουργούς σε σχέση με τα καθήκοντά τους με τον αντίστοιχο χρόνο που προβλέπεται στον Π.Κ.

ii) την αντικατάσταση της προκαταρκτικής επιτροπής από συμβούλιο δικαστών.

iii) την άρση του ισχύοντος χρονικού περιορισμού άσκησης της αρμοδιότητας της βουλής να διώκει τους αδικήσαντες υπουργούς (μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος)

iv) την κατάργηση της δυνατότητας της βουλής να παύει τη δίωξη μέχρι και την έκδοση της απόφασης του ειδικού δικαστηρίου. Άπαξ και παραπεμφθεί κάποιος να αποκλείεται περαιτέρω ανάμειξη της βουλής στην διαδικασία.

Η στήριξη αυτών των προτάσεων από τον ενωμένο και ισχυρό Σύλλογο φοιτητών θα μπορούσε να αποτελέσει τον καταλύτη σημαντικών αναμοχλεύσεων, όταν μάλιστα στο ευρύτερο πλαίσιο της κυβερνητικής υπονόμευσης της δημόσιας εκπαίδευσης σταματά η δωρεάν πρόσβαση στην ιστοσελίδα NOMOS, προς εύρεσιν απαραίτητης νομοθεσίας/νομολογίας.

Γιατί, για να το θέσουμε και ακόμα πιο απλά...

...αν όχι τώρα ,πότε?

«Εμείς δεν είμαστε Ελληνες»

Αναδημοσίευση , Γράφει ο Διονύσης Ελευθεράτος

«Εμείς δεν είμαστε Ελληνες», φώναζαν πολλοί Γάλλοι, τότε που έβγαιναν κατά εκατομμύρια στους δρόμους για το συνταξιοδοτικό. «Ησυχία, θα ξυπνήσουν οι Ελληνες», σάρκαζαν προσφάτως οι Ισπανοί. Είδατε; Εδώ μας ξεβρακώνουν μπας και βρούμε κάποτε «την εμπιστοσύνη των αγορών» και στο μεταξύ χάνουμε και την εκτίμηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών!

Οπως φαίνεται, οι Ευρωπαίοι πολίτες θεωρούν πλέον την ελληνική κοινωνία παράδειγμα προς αποφυγήν, βασίλειο παθητικότητας. Στα μάτια τους είμαστε καρπαζοεισπράκτορες που δεν βρίσκουν την τόλμη –ή τους τρόπους– να πουν ένα ηχηρό «όχι» στους μαινόμενους εντολοδόχους εισπράκτορες που αποκαλούνται «ελληνική κυβέρνηση».

Εχουν δίκιο που μας βλέπουν έτσι; Απόλυτο –και παρακαλώ ξεχάστε εκείνο τα αυτάρεσκο «εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε» του Σαββόπουλου. Στη χώρα στην οποία ο εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα «γδέρνεται», αλλά τον παρηγορεί η χαιρεκακία για το «γδάρσιμο» του γείτονα δημόσιου υπάλληλου των 1.400 ευρώ, περισσότερο ταιριάζουν... άλλες εκφράσεις. Στον νου μου έρχεται εκείνη που αρχίζει με τη λέξη μαγκιά, συνεχίζει με μια δύσοσμη σωματική λειτουργία και τέλος μετρά έναν πρωκτό σε διαστάσεις φινιστρινιού...

Τι ξέρουν οι Ευρωπαίοι και μας θεωρούν κάκιστο «προηγούμενο»; Σίγουρα δεν γνωρίζουν όλα τα ψέματα με τα οποία έχουμε βομβαρδιστεί. Εικάζω, μάλιστα, πως αν είχαν υπόψη τους τον συνδυασμό των αμέτρητων παραμυθιών με τις λίγες διακριτικές ομολογίες των «ηγετών μας», θα μας οίκτιραν ακόμα περισσότερο. Σκεφθείτε ένα Γάλλο να μαθαίνει ότι από τα χείλη της υπουργού Εργασίας, Λούκας Κατσέλη, ξέφυγε μια φράση: «Η ανασφάλιστη εργασία στην Ελλάδα είναι στο 26%, όταν ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι 6%».

Το πρώτο πράγμα που θα σκεφτόταν ο Γάλλος είναι «καλά, κάθονται ακόμα οι Ελληνες κι ακούν την κυβέρνησή τους; Κι αν δεν ακούν, ακόμα... κάθονται;». 

Τι ξέρουν λοιπόν Ισπανοί, Γάλλοι κι άλλοι; Ξέρουν πως σε καμία άλλη (πλην Ελλάδας) δυτική χώρα δεν εφαρμόστηκε τόσο ισοπεδωτικό και βάναυσο πρόγραμμα λιτότητας, διότι απλούστατα πουθενά αλλού οι κυβερνώντες δεν αποδείχθηκαν τόσο άβουλοι «yesmen». Κι ας μην πει κανείς πως «εδώ η κατάσταση ήταν εξαρχής χειρότερη» κι άλλα ανυπόστατα. Στο καλημέρα της κρίσης η Πορτογαλία εμφάνιζε σε αδρές γραμμές τους ίδιους δημοσιονομικούς δείκτες με τους δικούς μας, αλλά είχε το μισό (!) ΑΕΠ σε σχέση με το ελληνικό –χώρα με τον ίδιο πληθυσμό.

Τι ήταν αυτό που έβαλε κάποιο «χαλινάρι» στα όσα υπέστησαν μέχρι τώρα οι Πορτογάλοι; Μήπως καμία «συναίνεση», όπως ουρλιάζουν εδώ τα «παπαγαλάκια»; Το αντίθετο: το «χαλινάρι» το έβαλε η (σχετική, έστω) απείθεια της πλειονότητας του πολιτικού κόσμου, τα «βότσαλα που έπεσαν στη λίμνη», η ίδια η αναταραχή που οδήγησε στη... νυχτιάτικη  πτώση της κυβέρνησης Σόκρατες. Οι διεθνείς τοκογλύφοι αξιώνουν ολοένα και περισσότερα όταν ακούν μόνο «ναι». Στα «όχι» αναδιπλώνονται.
Οι Ισλανδοί αρνήθηκαν δύο φορές σε δημοψήφισμα να πληρώσουν οι ίδιοι τα 5,6 δισ. δολάρια (σχεδόν το μισό ΑΕΠ της χώρας), δηλαδή το ποσό που άρπαξαν τραπεζίτες τους από Βρετανούς και Ολλανδούς καταθέτες. Την εποχή της υπακοής στο ΔΝΤ και τις αγορές (2009) το ισλανδικό ΑΕΠ έπεσε κατά 7%, ο πληθωρισμός έφθασε 19%, η κορόνα υποτιμήθηκε μέχρι 58%. Επειτα από το πρώτο κιόλας «όχι» ο πληθωρισμός έπεσε στο 1,8%, η κορόνα πλησιάζει στα επίπεδα που είχε πριν από την κρίση, το ΑΕΠ πήρε την «πάνω βόλτα» και τα CDS μειώθηκαν κατά 80%!

Γιατί δύο δημοψηφίσματα; Διότι ισάριθμες φορές ο Ισλανδός πρόεδρος Ολαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον πρόβαλε βέτο στα κυβερνητικά σχέδια που ουσιαστικά φόρτωναν στην κοινωνία τις αμαρτίες των Ισλανδών τραπεζιτών. Τι ρωτήσατε; Αν ο Γκρίμσον είναι κανένας βόρειος... Ούγκο Τσάβες;

Δεξιός είναι ο άνθρωπος. Και προφανώς, σύμφωνα με τη «λογική» του ΓΑΠ, ο Γκρίμσον είναι...
«σπιθαμιαίος» ηγέτης. Ο ΓΑΠ πάλι, που φτιάχνει την Ελλάδα των σπιθαμιαίων μισθών, σπιθαμιαίων συντάξεων, σπιθαμιαίων κοινωνικών δαπανών και σπιθαμιαίων παραγωγικών προοπτικών, είναι... πολιτικός γίγαντας. Εχουμε πρωθυπουργό «ΑΑ». Αδίστακτος και Αβερελ –μαζί. Κι όσο τον έχουμε, ας μη λέμε σε κανέναν Ευρωπαίο πως ξυπνήσαμε!

Γιατί η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ είναι πανίσχυρες αν και βρισκόμαστε σε εποχή μνημονίου? Γιατί η αριστερά αλληλοσπαράσσεται?

Μέχρι το 1987 η φοιτητική αριστερά ήταν κυρίαρχη. Βέβαια καθώς ο δικομματισμός εδραιωνόταν κατά τη μεταπολίτευση ήταν λογικό και αναμενόμενο οι παρατάξεις που πρόσκεινται στα δύο ισχυρά κόμματα να ανέβουν. Για πιο λόγο όμως η δύναμη της φοιτητικής αριστεράς μειώθηκε τόσο ,ώστε σήμερα σε μια περίοδο κοινωνικών αναβρασμών λόγω μνημονίου ,να αδυνατεί να συσπειρώσει και να εμπνεύσει?

Για να καταλάβετε τις αιτίες τους φαινομένου αυτού θα πρέπει να φανταστείτε το πανεπιστήμιο σαν μια μεγάλη αγορά. Οι φοιτητές είναι οι καταναλωτές αυτής της αγοράς και οι ιδέες των παρατάξεων τα καταναλωτικά αγαθά.

Η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ είναι οι μεγαλύτερες δυνάμεις της αγοράς ,καθώς έχουν την υποστήριξη των δύο ισχυρότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων. Και για να διασφαλίσουν ότι καμιά δύναμη δεν θα τις υπερκεράσει ακόμα και σε περιόδους κρίσης και κοινωνικού αναβρασμού ακολουθούν την πολιτική του λαϊκισμού ,της ανταλλαγής χυδαιοτήτων και βίας μεταξύ τους ,των εκδρομών στην Μύκονο ,των clubs και του μοιράσματος σημειώσεων.

Αυτή όμως η πολιτική δεν έχει ως σκοπό να αυξήσει το δικό τους μερίδιο στην αγορά ,αφού κάτι τέτοιο θα ήταν από πολύ δύσκολο έως αδύνατο, αλλά να προκαλέσει αηδία στους υγιείς φοιτητές  που αν συμμετείχαν στην “αγορά” θα προτιμούσαν κατά πάσα πιθανότητα τους ανταγωνιστές τους.  

Στην πράξη η τακτική αυτή αποδείχτηκε ιδιοφυής, καθώς μέσω του “αθέμιτου ανταγωνισμού” όχι μόνο διατηρήσαν την δική τους ισχύ αλλά κυρίως έστρεψαν την πλειοψηφιών των υγειών ,σκεπτόμενων και ευαισθητοποιημένων φοιτητών μακριά από την πολιτική.

Το γιατί η χαμηλή ζήτηση σταθεροποιείται στους περίπου 1500 θα το εξετάσουμε παρακάτω…

Αντίθετα όμως με την ζήτηση η προσφορά δεν μειώνεται αφού η πολιτική των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ στοχεύει μονάχα στην μείωση του ποσοστού των ενεργοποιημένων φοιτητών. Και στην αριστερά ανέκαθεν υπήρχε πολυφωνία: H ΠΚΣ ,πρώην ΠΣΚ και τώρα ΜΑΣ. ,η ΠΟΝ και ύστερα ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος ,οι ΑΣΦ-Σ ,το ΔΙΚΤΥΟ και τα Αριστερά Σχήματα ,πλέον ΑΡΕΝ και η ΕΑΑΚ…

Αυτό είναι φυσιολογικό και θεμιτό ,όμως ουδόλως ανατρέπει τα σχέδια των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ.

 Αφού τώρα εξετάσαμε πως διαμορφώνεται η προσφορά και η ζήτηση πρέπει να αναρωτηθούμε το εξής: Ποια είναι η ελάχιστη κατανάλωση που επιτρέπει στις παρατάξεις να αναπαραχθούν σε αυτό το πλαίσιο λειτουργίας.

Το ελάχιστο όριο για την επιβίωση μιας παράταξης φαίνεται να είναι ένας αριθμός κατά μέσο όρο 15 στελεχών.  Και επειδή τα στελέχη αυτά θα πρέπει και κάθε χρόνο να ανανεώνεται χρειάζονται περίπου τρία νέα την χρονιά.

Για να μπορέσεις όμως να βρίσκεις κάθε χρόνο στελέχη χρειάζεσαι και κάποιο καταναλωτικό κοινό από το οποίο θα προέρχονται. Μπακαλίστικα τολμώ να πω ,ότι μια παράταξη μπορεί να αντλήσει ένα νέο στέλεχος κάθε δέκα καταναλωτές κάτι που σημαίνει ότι για να έχει τα δεκαπέντε της στελέχη χρειάζεται ένα καταναλωτικό κοινό 150 φοιτητών.

(Σημαντική σημείωση: Η κατανάλωση δεν ταυτίζεται απόλυτα με την ψήφο αλλά μπορούμε για την ανάγκη της εξήγησης ,που ακολουθεί να το υποθέσουμε ασφαλώς)

Επομένως οι τρεις παρατάξεις της αριστεράς χρειάζονται 150 φοιτητές επί 3 ,δηλαδή 450 ψήφους.

Αντίθετα όποια εκ των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ έχει αναλάβει το ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε κάθε σχολή χρειάζεται τουλάχιστον τις μισές ψήφους από όσες έλαβαν οι αριστερές παρατάξεις ,δηλαδή περίπου 250. Η κυβερνώσα παράταξη από την άλλη χρειάζεται περίπου όσες ψήφους έχουν λάβει όλοι οι υπόλοιποι μαζί δηλαδή ,700. Το σύνολο λοιπόν των ενεργών πολιτικά φοιτητών που χρειάζεται το υπάρχον σύστημα για να επιβιώσει και να συνεχίσει να αναπαράγεται είναι περίπου 1500.

Βλέπουμε λοιπόν ,ότι οι αριστερές παρατάξεις εξαιτίας της μείωσης του καταναλωτικού κοινού ,είναι υποχρεωμένες να μάχονται για την επιβίωσή τους και δυστυχώς ισχύει το “ο θάνατος σου η ζωή μου”  Αντί δηλαδή να συμμαχήσουν εναντίον του κοινού τους εχθρού σκοτώνονται μεταξύ τους για λίγα ψίχουλα. Και υιοθετούν τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό στην χειρότερή του μορφή αφού κυριαρχούνται από μίσος ,οργή και καχυποψία.

Είναι επομένως δυνατό υπό αυτές της συνθήκες η αριστερά να έχει μέλλον? 

 

Την καλύτερη απάντηση την δίνει ο Μαρξ λέγοντας «Στην κοινωνική παραγωγή της ύπαρξης τους, οι άνθρωποι συνάπτουν καθορισμένες, αναγκαίες και ανεξάρτητες από τη θέληση τους σχέσεις· οι σχέσεις αυτές παραγωγής αντιστοιχούν σε ένα δεδομένο βαθμό ανάπτυξης των υλικών παραγωγικών δυνάμεων. Το σύνολο των σχέσεων αυτών σχηματίζει την οικονομική δομή της κοινωνίας, την πραγματική βάση πάνω στην οποία αντιστοιχούν ορισμένες μορφές της κοινωνικής συνείδησης»

Αυτό σημαίνει βεβαίως ,ότι στην κοινωνία οι παραγωγικές σχέσεις είναι η βάση και η πολιτική το εποικοδόμημα. Ποια είναι όμως η βάση στο πανεπιστήμιο ,που ναι μεν επηρεάζεται από τις κοινωνικές συνθήκες ,αλλά σίγουρα όχι απόλυτα? Η απάντηση είναι οι σχέσεις μεταξύ των φοιτητών.

Και οι σχέσεις των φοιτητών αυτή την στιγμή είναι βαθύτατα καπιταλιστικές ,αφού κυριαρχούν η εγωκεντρική αδιαφορία ,η καχυποψία ,η συκοφαντία ,η βία ,η οργή και ο ανελέητος ανταγωνισμός.

Όσο επομένως η βάση έχει αυτή την μορφή το εποικοδόμημα οπωσδήποτε θα είναι σαθρό ή μάλλον... καπιταλιστικό!

Ισχύουν οι αλληλοκατηγορίες των αριστερών για «οπορτουνιστικές τάσεις»?

Ο οπορτουνισμός ως μαρξιστικός όρος δηλώνει την συμμόρφωση με την αστική νομιμότητα , άρα την εγκατάλειψη της επανάστασης. Πώς όμως είναι δυνατόν να κατηγορείς κάποιον για εγκατάλειψη της επανάστασης ,όταν θεωρητικά πρεσβεύει την ρήξη με τον καπιταλισμό και πρακτικά συμμετέχει σε συλλογικές δράσεις αντίδρασης και μάλιστα σε μια κοινωνία άκρως παθητική? Πώς είναι δυνατόν να αποτελεί «βαλβίδα εκτόνωσης» όταν αντικειμενικά δεν υπάρχει κάποια μεγάλη λαϊκή οργή που αν δεν εκτονωνόταν θα είχε οδηγήσει σε ρήξη και ανατροπή?

Επομένως οι διάκριση στην αριστερά σε οπορτουνιστές και αληθινούς κινηματίες – επαναστάτες είναι απόλυτα λανθασμένη και ψευδής. Οι μόνη αλήθεια είναι ότι όλοι είμαστε πιόνια του συστήματος και τέτοια θα παραμείνουμε όσο αναπαράγουμε την ηθική του στις μεταξύ μας σχέσεις.

Για να το κάνω ξεκάθαρο λοιπόν αυτό που χρειάζεται το φοιτητικό κίνημα δεν είναι θεωρίες νέες ή παλιές αλλά καθημερινές πράξεις.

Μπορείς λοιπόν να βάλεις την αγάπη σου για το πανεπιστήμιο και την κοινωνία πάνω από το παραταξιακό σου συμφέρον? Μπορείς να δείξεις αλληλεγγύη σε αυτούς που μέχρι πριν λίγο σε κατηγορούσαν ή και σε χτυπούσαν? Μπορείς να ξεπεράσεις τον εγωισμό σου και με όσες δυνάμεις έχεις να σταματήσεις τον κύκλο του μίσους και της βίας?

Μπορείς να ξεπεράσεις τον ρόλο που το σύστημα σε θέλει να υπηρετείς?

Το νέο κίνημα "αγανακτεί"

Μα πώς είναι δυνατό να μην καλοδεχθείς αυτό το νέο ρεύμα οργής που μοιάζει το αποφασιστικότερο; Πώς μπορείς να ακυρώσεις αυτό το κύμα κόσμου που συρρέει στις πλατείες και τους δρόμους επειδή πιστεύει πως αδικείται-και καλά κάνει-;

Οι Ανεξάρτητοι Νομικής στηρίζουμε την προσπάθεια των "Αγανακτισμένων", συμμετέχουμε σε αυτή και  νιώθουμε ότι μπορούμε να παραβλέψουμε τα ομολογουμένως υπαρκτά αρνητικά σημεία της.

Ναι, δεν είναι μια δυναμική συλλογικότητα, είναι μαζεμένες ατομικότητες, ναι, βρίζουν κάθε προσπάθεια οργάνωσης σε κόμμα, σωματείο γενικεύοντας και, ίσως, αποπροσανατολίζοντας, ναι υφίσταται ένα υπέρ το δέον εθνικίστικο πνεύμα.

ΑΛΛΑ

Είναι οι άνθρωποι.

Όλοι

κάθε ηλικίας, ρούχου, μυαλού και ψήφου

νιώθουν μαζί πράττουν μαζί

είναι μια νέα συλλογικότητα

είναι μια ανανεωτική τζούρα

στα πνευμόνια του αγώνα

κι αν σηκώνουν δυο ελληνικές σημαίες;

αναρωτιέμαι από πότε δεν είμαστε Έλληνες

κι αν είναι κακό να υπερασπιζόμαστε την ευημερία της χώρας

και των Ελλήνων που αιώνες τη θρέφουν!

Ο κόσμος τραγουδά Ελύτη και Βάρναλη στους δρόμους

ο κόσμος χαμογελά και συστήνεται χωρίς ονοματοδοσίες

ο κόσμος μάχεται για τη δημοκρατία

είδα μερικούς δεξιούς, αρκετούς αριστερούς, ενδεχομένως και πολύ αριστερούς

και πολύ δεξιούς

αλλά η δεξιά και η αριστερά είναι ένα φληνάφημα περριτό

μπροστά στην προσπάθεια αναγέννησης της δημοκρατίας μέσ'από τα σπάργανα του θανάτου της

οι Ισπανοί είναι μαζί μας

κι εμείς μαζί με όλους τους λαούς της γης που διεκδικούν

 γιατί Αίγυπτος κι Ευρώπη ανήκουν στους λαούς τους

κατεβαίνουμε στους δρόμους

με κριτικό αλλά και με ανοικτό πνεύμα

έτοιμοι να γίνουμε τα κύτταρα αυτής της Επανάστασης.

Όλοι για αυτή ξελαρυγγιαζόμασταν

ώρα να τη στηρίξουμε και σώματι

κι ας μην είναι όπως την οραματίστηκε ο Λένιν

ή εμείς

κάποιοι λίγοι γράφουν, μιλούν, σχεδιάζουν

όμως, τελικά, οι πολλοί θα καθορίσουν τα πράγματα

αν είσαι με τους λίγους λιγοστεύεις τους πολλούς

αν είσαι με τους πολλούς τους κάνεις ακόμα περισσότερους

κάνεις περισσότερο κι εσένα τον ίδιο. 

Γεωργία

Κυρίαρχος λαός

Ο Κυρίαρχος Λαός για ακόμα μια φορά εμπιστεύτηκε την φήφο του στην "δεξιά της ευθύνης"  Ίσως ήρθε η ώρα αριστεροι - κινηματίες - επαναστάτες - αντισυστημικοί - ριζοσπαστικοί να σταματήσουν την πάλη για το ποιος έχει πιο μεγάλο το επαναστατικό φρόνημα και να σκεφτούν τι δεν πάει καλά. Ίσως λέω...

Καβάφης

Υπερ-επαναστατικά και ουτοπικά πλαίσια...

Ένα από το πολλά προβλήματα της σχολής μας είναι ότι τα παιδιά ,που δραστηριοποιούνται στις παρατάξεις και επεξεργάζονται τα πλαίσια των γενικών συνελεύσεων ή τις προτάσεις του δ/σ της σχολής έχουν πολύ πιο καλλιεργημένη την «κινηματική συνείδηση» από τον μέσο φοιτητή.

Αυτό ,το ότι για παράδειγμα παρίστανται στις πορείες ακόμα και με κίνδυνο της σωματικής τους ακεραιότητας, ασφαλώς τους τιμά. Δυστυχώς όμως οδηγεί και στο αρνητικό φαινόμενο της κατάθεσης ουτοπικών πλαισίων στην γενικής συνέλευση. Και εξηγούμε: Κατανοώ απόλυτα ότι κάποιος με ευγενείς προσθέσεις μπορεί να οραματίζεται ότι μια τριήμερη κατάληψη θα αξιοποιηθεί ώστε να υπάρχει μαζική παρουσία στις πορείες ,και να γίνουν εκδηλώσεις στην σχολή και έντονη  πολιτική συζήτηση.

Στην πράξη όμως όλοι ξέρουμε ότι τα πενθήμερα που δημιουργούν οι καταλήψεις τέτοιου τύπου ,απλώς αξιοποιούνται για διακοπές ή διάβασμα από την πλειοψηφία των συμφοιτητών μας. Επομένως τέτοιου είδους κινήσεις απλώς διευρύνουν το χάσμα μεταξύ πολιτικοποιημένων και μη πολιτικοποιημένων φοιτητών και πρέπει να κατακρίνονται. Οι καλές προθέσεις εκτιμώνται μεν  αλλά στην πολιτική μετρά η ουσία και αυτή είναι ότι μια ακόμα και δεκαπενθήμερη κατάληψη στην οποία δεν θα συμμετέχουν παρά ελάχιστοι δεν θα αλλάξει τίποτα! Το ίδιο ισχύει και για υπερεπαναστατικά ψηφίσματα που περιλαμβάνουν κλείσιμο δρόμων ,παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο παιδείας και τα λοιπά…

Αντί λοιπόν οι παρατάξεις να καταθέτουν ουτοπικές προτάσεις ,που ουσιαστικά βλάπτουν το πανεπιστήμιο ,το σωστό θα ήταν το εξής: Να έρθουν στα αμφιθέατρα και να πουν «Συνάδελφοι .το κοινωνικό κράτος καταλύεται και δεν μπορούμε να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Επειδή όμως μόνο ο μαζικός αγώνας αποδίδει καλούμε εσάς να έρθετε στην γενική συνέλευση και να προτείνεται τρόπους δράσεις ,τους οποίου θα στηρίξουμε ακόμα και αν δεν είναι κατά τη γνώμη μας επαρκείς.»

Γιατί καλύτερα είναι να κλείνει η σχολή της ώρες της πορείας μόνο και να λαμβάνει χώρα και μια σύντομη πορεία των φοιτητών νομικής μέχρι τη βουλή παρά να ονειρευόμαστε ,ότι με κενές λέξεις και προτάσεις η επανάσταση θα έρθει μια ώρα αρχύτερα! Διότι είναι γνωστή ,τουλάχιστον στον θυμόσοφο λαό, η μοίρα των όσων βιάζονται…
"Καβάφης"