ΑΣΥΛΟ, ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Στις 8/11/2011, όταν συνασπισμένες δυνάμεις των ΜΑΤ και της δημοτικής αστυνομίας επιτέθηκαν σε μετανάστες μικροπωλητές, ευρισκόμενους επί της οδού Ακαδημίας και στο παρκάκι της Νομικής, και παραβίασαν το πανεπιστημιακό άσυλο, κυριολεκτικά μπουκάροντας ακόμη και στο προαύλιο της Νομικής, όλοι είχαν ένα δίκιο και όλοι είχαν άδικο.

Κάποιοι θεώρησαν ότι έπρεπε επί τέλους να γίνει μία επέμβαση των δυνάμεων καταστολής, ώστε να παταχθεί το παραεμπόριο, αλλά και το εμπόριο ναρκωτικών, που πρόσφατα μεταφέρθηκε έξω από την Νομική Σχολή και το κεντρικό κτίριο του ΕΚΠΑ.

Άλλοι έσπευσαν να ειδοποιήσουν τους επαγγελματίες της επανάστασης για να διακηρύξουν την ενότητα των Ελλήνων και των ξένων εργατών.

Εμείς προτιμούμε να μείνουμε σε μερικές απλές αλήθειες:

• Ναι, το παραεμπόριο των μεταναστών αποτελεί μία από τις αιτίες μαρασμού των ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
• Ναι, δεν είναι το πιο ευχάριστο πράγμα του κόσμου να φτάνεις στην σχολή σου, αφού πρώτα έχεις μάθει 100+1 τρόπους να σουτάρεις την πρέζα.

Το ερώτημα είναι λενινιστικό: τι να κάνουμε;

Η απάντηση είναι «ας μπει η αστυνομία παντού για να πατάξει το έγκλημα» ή «έλα μωρέ, Έλληνες, πρεζάκια, ξένοι, είμαστ’όλοι ενωμένοι»;

Θα πρέπει να ερευνήσουμε την κατάσταση γύρω μας, δίχως να προϋποθέτουμε ιδεολογικές σχηματοποιήσεις.

• Πλήττουν οι μετανάστες την ελληνική οικονομία ή η μετανάστευση προκαλείται και συντηρείται ως δομικό στοιχείο του παγκόσμιου καπιταλισμού;
• Είναι οι Έλληνες εθνικιστές και ρατσιστές ή δεν αντέχουν άλλο να υφίστανται την οικονομικές δυσχέρειες και την διαρκή -και πολιτισμική- αλλοτρίωσή τους;

Ο Guy Debord έλεγε κάπου: «Αυτή η δημοκρατία, η τόσο τέλεια, κατασκευάζει από μόνη της τον εχθρό που τέλεια την βολεύει: την τρομοκρατία. Γιατί θέλει να κρίνεται με βάση τους εχθρούς της και όχι από αυτά που κάνει». Αλήθεια, πόσο επίκαιρο φαίνεται σήμερα αυτό;

Στην πραγματικότητα, μιλάμε συνέχεια για ένα σύστημα πρωτεϊκό, που διαρκώς αλλάζει μορφές, καθορίζοντας την ζωή και περιορίζοντας την ελευθερία μας.

Αυτό το σύστημα:

• Πρώτα προκαλεί την μετανάστευση, δημιουργώντας κοινωνικές ανισότητες τεράστιας κλίμακας, και ύστερα, κυνηγά τους μετανάστες ως εθνικό κίνδυνο.
• Πρώτα συνεργάζεται με τους εμπόρους ναρκωτικών, και ύστερα, κυνηγά τους ναρκομανείς για λόγους καλαισθησίας.

Σήμερα, εν μέσω ενός ακήρυκτου παγκόσμιου πολέμου, το σύστημα έχει μία αρχή, τις αγορές, και ένα τέλος, την αστυνομία.

Η στάση, λοιπόν, των φοιτητών απέναντι στα ψευδεπίγραφα διλήμματα που ανά διαστήματα τίθενται -π.χ. μετανάστες ή αστυνομοκρατία, άσυλο ή ασφάλεια- εξαρτάται από τον αγώνα του ακαδημαϊκού κόσμου -σε πολλαπλά πεδία μάχης- να κυριαρχήσει στον χώρο όπου δρα.

Ο νέος νόμος Διαμαντοπούλου, που ακριβώς εισάγει στο Πανεπιστήμιο τόσο τις αγορές, όσο και την αστυνομία, είναι ένα από τα πεδία μάχης, το βασικότερο ίσως, για αυτήν την χρονική περίοδο.

Συνεπώς, μαζί με τον αγώνα για την μη εφαρμογή του νόμου, η χωροταξική προάσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου, η προφύλαξη εντός του ασύλου των όποιων αγωνιζόμενων κοινωνικών ομάδων, αποτελεί χρέος των φοιτητών και εξυπηρετείται πραγματικά μόνο μέσω της γενναίας μείξης θεωρητικών πεποιθήσεων, πολιτικής αντίληψης, και κοινής λογικής.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΝΟΜΙΚΗΣ-δεν είμαστε απολίτικοι, δεν είμαστε επαγγελματίες επαναστάτες, είμαστε οι φοιτητές 

Ιάσων

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΠΕΜΠΤΗ ΦΑΛΑΓΓΑ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ

Η συνέλευση της 14ης Σεπτεμβρίου καταχωρείται ως μία εκ των μεγαλυτέρων σε συμμετοχή στην Σχολή μας : 627 άτομα ψήφισαν στο τέλος με ισχυρή πλειοψηφία 62 % (Ενιαίο Πλαίσιο : 53,6 % και ΜΑΣ : 8,4 %) υπέρ της συνέχισης της κατάληψης ως μέσου αγώνα εναντίον του νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να μην επαναληφθούν οι υστερικές φωνές περί «δυναμικών μειοψηφιών» και «φοιτητοπατέρων» που κλείνουν το Πανεπιστήμιο. (Φυσικά, ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν πτοήθηκε, αναφερόμενος και σήμερα σε «θλιβερές μειοψηφίες» που ασκούν βία στο εσωτερικό των Πανεπιστημίων).  

Δεν έλειψαν και τα ευτράπελα. Όχι μόνο το strip show και το λοιπό τσίρκο της ΠΑΣΠ, αλλά και οι «ανεξάρτητοι» φοιτητές υπέρ της ανοιχτής σχολής. Σημειώνοντας μία μικρή αύξηση κατά 6 % σε σχέση με την προηγούμενη συνέλευση και με μία μέσω facebook καμπάνια, κατάφεραν να κερδίσουν ένα 23 % των φοιτητών. Βεβαίως, το αξιοπρεπές αποτέλεσμα υπήρξε αντιστρόφως ανάλογο της παρουσίας τους τόσο κατά την διάρκεια της συνέλευσης, όσο και στην μετέπειτα διαδικτυακή ανάλυση της διαδικασίας.

Παρερμηνεύοντας τον νόμο κατά το δοκούν, κατηγορώντας κάθε άλλη άποψη για διαπλοκή και διαφθορά, «έλαμψαν» δια της απουσίας των λογικών επιχειρημάτων τους. Στις διάφορες ερωτήσεις ή παρεμβάσεις, μόνιμη επωδός ήταν ότι : «έχουμε έρθει στην συνέλευση για να ανοίξει η σχολή»!!!

Στην ανακοίνωσή τους στο facebook («Ψηφίζω ανοιχτή Νομική (Αθήνας)») έδειξαν ότι δεν ξέρουν να χάνουν αξιοπρεπώς : κατά την γνώμη τους, αιτία της επικράτησης των «καταληψιών» ήταν η νοθεία (!!!) και όχι η αντίθεση του φοιτητικού κινήματος με τον νέο νόμο!!!

Μίλησαν για προβλήματα, για εναντίωση στην αλλαγή. Αλήθεια, είναι «παραλογισμός» (sic) η κατάληψη, αλλά απολύτως λογική η συγκατάνευση σε μία αλλαγή που είναι εναντίον των φοιτητικών και ευρύτερα ακαδημαϊκών αιτημάτων! Μας είπαν ότι οι φοιτητές αγνοούσαν το πλήρες περιεχόμενο του νόμου. Αυτό αληθεύει και δικαιολογεί τους φοιτητές που ψήφισαν το συγκεκριμένο πλαίσιο. Σε καμμία περίπτωση όμως δεν δικαιολογούνται οι πρωτεργάτες αυτού του «κινήματος», που, καίτοι διάβασαν τον νόμο, συνειδητά παρασιώπησαν ή υπερτόνισαν σημεία του, ώστε να δημιουργηθεί μία θετικά αλλοιωμένη εικόνα του.

Δύο μόνο παραδείγματα :

1. Επέμειναν ότι το νομοσχέδιο είναι ευνοϊκό για τους εργαζομένους φοιτητές, αρκεί οι τελευταίοι να το αποδείξουν. Το γεγονός ότι τα ένσημα είναι κατά κανόνα άγνωστα σε τέτοιου είδους εργασιακές σχέσεις είναι προφανώς κάτι αμελητέο.
2. Επεσήμαναν πως η δωρεάν διανομή συγγραμμάτων συνεχίζεται κανονικά, παραλείποντας φυσικά να αναφέρουν ότι : i) επισήμως έχει δηλωθεί ότι η δωρεάν διανομή σταματά μετά το 2014, ii) ο νόμος ορίζει ως «σύγγραμμα» και τις σημειώσεις των καθηγητών!!!

Η άποψή μας ως Ανεξαρτήτων Νομικής για τον νόμο έχει ήδη κατατεθεί δημοσίως. Τα άτομα τα οποία παρίστανται στην Γενική Συνέλευση για να την απαξιώσουν και να αμφισβητήσουν ατεκμηρίωτα την απόφασή της, που κατηγορούν την διαπλοκή, καταγγέλοντας ως «λάσπη» την αποκάλυψη των δικών τους ύποπτων διασυνδέσεων, που χρησιμοποιούν την ελευθερία του λόγου για την υπεράσπιση του καταργητικού αυτής νόμου, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η Πέμπτη Φάλαγγα της Νομικής Σχολής, οι φοιτητές που την ώρα της επίθεσης εναντίον του συνόλου των φοιτητών συντάσσονται με τον επιτιθέμενο, προδίδοντας τα δίκαια και την ανοχή των συναδέλφων τους.

 Ιάσων

ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ Οι καινοφανείς ανεξάντλητοι -σε ατάκες- ανεξάρτητοι

Ένα φάντασμα τριγυρίζει στην Νομική, το φάντασμα της κατάληψης. Όλες οι κοιμισμένες δυνάμεις της γέρικης Σχολής μας ξύπνησαν και το καταδιώκουν. ΠΑΣΟΚογενείς, δεξιόστροφοι θεράποντες της επιστήμης, κάθε λογής απολίτικοι, χωρίς «παραταξιακές σχέσεις», ενώθηκαν για να υπερασπιστούν το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου, την ν-οστή προσπάθεια επέμβασης του κρατικού μηχανισμού στα ζητήματα του Πανεπιστημίου «με την ιδιότητα τους ως ανεξάρτητων φοιτητών»!!! Επιθυμούν την Σχολή ανοιχτή για να λάβει χώρα ο πολιτικός διάλογος, λες και η κατειλημμένη Σχολή κλείνει τις πόρτες της στους φοιτητές με όλες τις ευκαιρίες πολιτικής συζήτησης και δράσης!!! (Αλλά, βέβαια, για να κρίνεις κάτι, πρέπει να το έχεις ζήσει, τουλάχιστον once!!!)   

Κατηγορούν τις παρατάξεις για πνεύμα συναλλαγής, διαφθορά και συντεχνιασμό. Εκφράζουν, λένε, τους προβληματισμούς της σιωπηρής πλειοψηφίας, μόνο μέλημα της οποίας είναι η επαναληπτική εξεταστική και η ταχεία ολοκλήρωση των σπουδών τους.

Προσπαθώντας να ανακαλύψουν τα θετικά και τα αρνητικά του νομοσχεδίου, απομακρύνονται από την ουσία. Δεν υφίσταται επίδικο στην περίπτωσή μας. Το νομοσχέδιο δεν είναι αντικείμενο «εποικοδομητικής αντιπαράθεσης».

Στόχος μας δεν είναι να καταλήξουμε σε μία θετική ή αρνητική κρίση για το νομοσχέδιο.

Στόχος μας είναι να υπερασπιστούμε τα κεκτημένα μας, τόσο ως διακριτής κοινωνικής ομάδας και ως μέρους της ακαδημαϊκής κοινότητας, όσο και ως θεσμού πολιτικού αναστοχασμού της ελληνικής κοινωνίας.  

Στόχος μας είναι να αποτελέσουμε πρότυπο αυτοθέσμισης και αυτονομίας, όχι εργαστήρι αναπαραγωγής του κατεστημένου συστήματος.

   

Όχι, δεν είμαστε εμείς που δεν θα δεχτούμε ότι υπάρχουν προβλήματα στο εσωτερικό των Πανεπιστημίων, ότι για πολλά ευθύνονται οι παρατάξεις -για όσα έπραξαν ή δεν έπραξαν- ή η οικογενειοκρατία. Φυσικά, δεν μπορούμε να δεχτούμε τα περί «τέλματος» : οι στατιστικές για την ποιότητα είναι με το μέρος των φοιτητών. Όσοι θέλουν να μας αποξηράνουν, ας το προσπαθήσουν.

Εμείς όμως είμαστε εκείνοι που θα αρνηθούμε κάθε παρέμβαση οποιουδήποτε εξωτερικού φορέα, έχουσα στόχο την περιστολή των δικαιωμάτων, που θεμελιώθηκαν κάποτε στο αίμα.

Το Πανεπιστημιακό Άσυλο, το Αυτοδιοίκητο, οι χαλαροί ρυθμοί σπουδών, δεν μπορούν να αξιολογηθούν θετικά ή αρνητικά : αποτελούν τους κατ’εξοχήν όρους ύπαρξης και του πανεπιστημιακού φαινομένου και του φοιτητικού κινήματος.

Για κάποιους, οι θεσμοί αυτοί «πολιτικοποιούν» το λίκνο της γνώσης και των ιδεών, ενώ η χαλαρότητα της φοιτητικής ζωής εμποδίζει την προαγωγή της επιστήμης. 

Συμφωνούμε. Όσοι θεωρούν την διαδικασία αθέμιτη, ας σκεφτούν ότι, κινδυνεύει από την πολιτική, όποιος δεν μετέχει σε αυτήν. Ας θυμηθούν με πόση ευκολία εφήρμοζαν τους φυλετικούς νόμους της χιτλερικής πολιτικής εξουσίας οι απολίτικοι επιστήμονες, γαλουχημένοι στην ίδια εντατικοποίηση, που σήμερα επιβάλλεται σε εμάς. Η αύξηση της παραγωγικότητας σε κάθε επίπεδο δημιουργησε στο παρελθόν οικονομικά πλεονάσματα και αιματηρούς πολέμους. Στις μέρες μας, καταλήγει μόνο σε μία ζοφερή οικονομικοπολιτική υποτέλεια.

Δεν είμαστε ουτοπιστές. Ακόμη κι αν δεχτούμε μία φιλελεύθερη θεωρία περί κράτους, ως αμερόληπτου διαιτητή ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες, θα μιλήσουμε για κοινωνικό συμβόλαιο και για νομιμοποίηση της κρατικής εξουσίας. Συνιστά όμως προσβολή της κοινής λογικής η υπεράσπιση ενός νόμου που παρασκευάστηκε χωρίς κάν την αίτηση για συζήτηση με τους φοιτητικούς συλλόγους.

Εκείνος που θα μιλήσει για το «κρατικό μονοπώλιο του νόμιμου καταναγκασμού» δεν θα αποδείξει τίποτε άλλο παρά τις ολοκληρωτικές του τάσεις και την εναντίωσή του στην πραγματική δημοκρατία.

Εκείνος που θα μιλήσει για διαβούλευση με την Υπουργό κατόπιν ψηφίσεως δεν θα αποδείξει τίποτε άλλο παρά την αδυναμία πρόσληψης των αντικειμενικών συνθηκών.

Κι εκείνοι που υποψιάζονται τις φοιτητικές παρατάξεις, αλλά θεωρούν απόδειξη κοινωνικής αποδοχής του νόμου την ψήφιση του από τα κόμματα που χρηματοδοτούν τις εν λόγω παρατάξεις, ας ανατρέξουν στα μαθηματικά του Δημοτικού : είναι μία καλή αρχή για την απόκτηση λογικής σκέψης.

Το ζήτημα δεν είναι η ακύρωση της εξεταστικής. Είναι η απειλή της Διαμαντοπούλου ότι αυτό θα συμβεί.

Το ζήτημα δεν είναι το αν επιλύονται μέσω του νόμου υπαρκτά προβλήματα. Είναι ότι αυτά δεν επιλύονται από τους ενδιαφερομένους, το ίδιο το φοιτητικό σώμα. 

Η φαινομενική σατανική συνεννόηση των παρατάξεων δεν σχετίζεται τελικώς με αυτές. Είναι στ’ αλήθεια μία έκλαμψη ενότητας του αληθινά ανεξάρτητου φοιτητικού κινήματος, η φωνή μίας σιωπηρής πλειοψηφίας, που δέχεται να χάσει μία εξεταστική, αγωνιζόμενη να κερδίσει έναν ολόκληρο κόσμο.

 ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΝΟΜΙΚΗΣ-πιστεύουμε στην ομιλητική πλειοψηφία

Ιάσων

Πώς οι λέξεις επισφραγίζουν τις πράξεις

Με πρωτοβουλία του Ιάσονα και με τη σύμφωνη γνώμη μας, κατατέθηκε πρόσφατα στη Γραμματεία της νομικής το κάτωθι κείμενο, ως καταδίκη σε δηλώσεις προσώπων που λόγω της θέσης τους θα έπρεπε να προσέχουν περισσότερο τι ξεστομίζουν-και όχι μόνο...
                                        
Αρ. Πρωτοκόλλου: 1780/6-7-2011

Προς τον Πρόεδρο
του Τμήματος Νομικής

της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών Θ. Φορτσάκη

και την Γενική Συνέλευση του Τμήματος

 κ. Πρόεδρε, κ. συνάδελφοι,

 Δύο βασικά ζητήματα των τελευταίων εβδομάδων είναι η στυγνή και αδικαιολόγητη καταστολή των μαζικών διαδηλώσεων διαμαρτυρίας στην Πλατεία Συντάγματος και οι δηλώσεις του Jean-Claude Juncker σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Focus-γνωστό για τον…σεβασμό του για τη θεά Αφροδίτη- περί δραστικής «μείωσης της κυριαρχίας των Ελλήνων» και «εισαγωγής τεχνογνωσίας από την Ευρωζώνη».

Η πολιτική μας άποψη ως νέων και ενεργών πολιτών είναι σαφής: βρισκόμαστε κατά τον πλέον εμφανή τρόπο μπροστά στην ουσιώδη κατάλυση των «θεμελιωδών και απαραγράπτων» δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, και στην συστηματική -από την πλευρά της κυβέρνησης- υπονόμευση της ευημερίας αυτού. Φυσικά, με τον όρο ευημερία δεν αναφερόμαστε στην έννοια της νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης, αλλά στην ελεύθερη ανάπτυξη όλων που συμβαδίζει με την ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός, στην κάλυψη των βασικών ανθρώπινων αναγκών και την προαγωγή της κοινωνικής συμβίωσης.
Ωστόσο, θέλουμε να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις όσον αφορά τις επιστημονικές πτυχές του θέματος.
Ο κ. Juncker αναγορεύθηκε Επίτιμος Διδάκτωρ της Νομικής Σχολής Αθηνών -προφανώς ως διαπρέψας στην Νομική Επιστήμη- στις 8 Φεβρουαρίου 2011. Όταν αναφέρεται σε περιστολή της κυριαρχίας των Ελλήνων, σαφώς εγγίζει την νομική πλευρά του ζητήματος.
Εμείς ως νέοι νομικοί θα σταθούμε σε δύο αποσπάσματα της νομικής γνώσης η οποία μας έχει κληροδοτηθεί:

1.      Η λαϊκή κυριαρχία είναι άρρηκτα δεμένη με την κρατική κυριαρχία, από την οποία απορρέει και την οποία προϋποθέτει· και οι δύο μαζί θεμελιώνουν την συνταγματική και δημοκρατική αυτονομία του κράτους. (Α.Μανιτάκης)

2.      Οποιαδήποτε άσκηση εξουσίας ξένου κράτους ή διεθνούς οργανισμού, που περιορίζει ή υποκαθιστά συνταγματικές εξουσίες κρατικών οργάνων, εκτός από το ότι παραβιάζει θεμελιώδεις κανόνες του διεθνούς δικαίου, συνιστά παραβίαση της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατικής νομιμότητας, αν δεν στηρίζεται σε διεθνή συνθήκη, η οποία έχει συναφθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα και στο μέτρο που επιτρέπει το Σύνταγμα τέτοιους περιορισμούς. (Γ.Κασιμάτης)

Οι δανειακές συμβάσεις (Μνημόνια) που συνήφθησαν τον τελευταίο χρόνο μεταξύ Ελλάδας αφ' ενός και Ευρωπαϊκής Ένωσης,  Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αφ' ετέρου, αρχής γενομένης με τον νόμο 3845/2010 περιόριζαν ρητώς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας. Αμφότερες όμως οι πολιτικές -εσωτερικές και διεθνείς- ηγεσίες που τις συνήψαν αρνήθηκαν αυτό το δεδομένο, όπως έπραξε και το -νομικώς και πραγματικώς- εξαρτώμενο από την εκτελεστική εξουσία Συμβούλιο της Επικρατείας, η έκδοση της οριστικής απόφασης του οποίου αναμένεται σύντομα. Παρά ταύτα, οι δηλώσεις Juncker, αλλά και η παρέμβαση στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ του Προέδρου της Βουλής Φ. Πετσάλνικου ότι «η κυριαρχία έχει περιοριστεί από τη στιγμή που η Ελλάδα βρέθηκε στην τραγική κατάσταση, πριν από δυο χρόνια και χρειάστηκε να γίνει η πολύ μεγάλη κινητοποίηση από πλευράς του κ. Παπανδρέου για να διασωθεί η χώρα»  αποτελούν πολιτικά επιχειρήματα εξαιρετικά αφελούς λογικής για την διανοητική κατάσταση και την νομική κατάρτιση των ιθυνόντων.
Στην Νομική Σχολή διδασκόμαστε ότι το Δίκαιο στηρίζεται σε «ηθικοπολιτικές αρχές δικαιοσύνης» (Π.Κ.Σούρλας), καθώς και ότι «η νομική ως επιστήμη ικανοποιεί το συναίσθημα της βεβαιότητας του δικαίου, και ως τέχνη υπηρετεί την δικαιοσύνη, που είναι πόθος του καθενός» (Ι.Αραβαντινός). Συνεπώς, οποιοσδήποτε νομικός επισημαίνει την παραβίαση βασικών αρχών του Δικαίου, οφείλει ταυτόχρονα να αποδοκιμάζει και αξιολογικά την εκτροπή και να προσφέρει τις δυνάμεις που διαθέτει για την αντιμετώπισή της. 
Ο κ. Juncker όχι μόνον δεν πράττει αναλόγως, αλλά υπήρξε ο αρχιτέκτονας των Μνημονίων, που πλήττουν και καταστρέφουν ολοσχερώς τα κοινωνικά, ατομικά και πολιτικά δικαιώματα μας, με την πλήρη κατάλυση της ελληνικής εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, προς όφελος ιδιαιτέρως του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, αφήνοντας την χώρα έκθετη στην απληστία των αγορών.
Θεωρούμε, λοιπόν, νόμιμο και δίκαιο το αίτημά μας να προβεί η Γενική Συνέλευση του Τμήματος Νομικής στην αφαίρεση του τίτλου του Επίτιμου Διδάκτορος από τον κ. Juncker. Η μη υλοποίηση τούτου θα σημαίνει ότι όσα διδασκόμαστε είναι περιττά, ανούσια και δίχως ουσιαστικό περιεχόμενο. Ακόμη χειρότερα, θα σημαίνει ότι δεν υφίσταται βέβαιη και σταθερή Νομική Επιστήμη. 
Συγχρόνως ζητούμε:
1.      Την καταδίκη των βιαιοπραγιών της Ελληνικής Αστυνομίας κατά τις 28 και 29 Ιουνίου 2011.

2.      Την ρητή διαβεβαίωση ότι οι χώροι της Σχολής θα παραμένουν ανοικτοί σε περιόδους διαδηλώσεων και γενικών απεργιών, ώστε να είναι δυνατόν να προστατευτούν οι διαμαρτυρόμενοι από τα χημικά και την αστυνομική βία μέσω του Πανεπιστημιακού Ασύλου. Τονίζουμε ότι αυτό υπήρξε και το σκεπτικό της επιστολής του Πρύτανη κ. Θ. Πελεγρίνη προς τον Πρωθυπουργό σχετικά με την είσοδο, την 29η Ιουνίου 2011, των αστυνομικών δυνάμεων στον πανεπιστημιακό χώρο του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (Καλαμιώτου 2), όπως αυτή δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα http://www.uoa.gr/anakoinoseis-kai-ekdhloseis/proboli-newn/epistoli-prytanh.html.
3.      Την επίσημη διαπίστωση από πλευράς των θεσμικών οργάνων της πλήρους απονομιμοποίησης της Κυβέρνησης και των εφαρμοστών των τακτικών της.
4.      Την οριστική και συνολική απόρριψη του νέου νομοσχεδίου για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.