ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΠΕΜΠΤΗ ΦΑΛΑΓΓΑ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ

Η συνέλευση της 14ης Σεπτεμβρίου καταχωρείται ως μία εκ των μεγαλυτέρων σε συμμετοχή στην Σχολή μας : 627 άτομα ψήφισαν στο τέλος με ισχυρή πλειοψηφία 62 % (Ενιαίο Πλαίσιο : 53,6 % και ΜΑΣ : 8,4 %) υπέρ της συνέχισης της κατάληψης ως μέσου αγώνα εναντίον του νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να μην επαναληφθούν οι υστερικές φωνές περί «δυναμικών μειοψηφιών» και «φοιτητοπατέρων» που κλείνουν το Πανεπιστήμιο. (Φυσικά, ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν πτοήθηκε, αναφερόμενος και σήμερα σε «θλιβερές μειοψηφίες» που ασκούν βία στο εσωτερικό των Πανεπιστημίων).  

Δεν έλειψαν και τα ευτράπελα. Όχι μόνο το strip show και το λοιπό τσίρκο της ΠΑΣΠ, αλλά και οι «ανεξάρτητοι» φοιτητές υπέρ της ανοιχτής σχολής. Σημειώνοντας μία μικρή αύξηση κατά 6 % σε σχέση με την προηγούμενη συνέλευση και με μία μέσω facebook καμπάνια, κατάφεραν να κερδίσουν ένα 23 % των φοιτητών. Βεβαίως, το αξιοπρεπές αποτέλεσμα υπήρξε αντιστρόφως ανάλογο της παρουσίας τους τόσο κατά την διάρκεια της συνέλευσης, όσο και στην μετέπειτα διαδικτυακή ανάλυση της διαδικασίας.

Παρερμηνεύοντας τον νόμο κατά το δοκούν, κατηγορώντας κάθε άλλη άποψη για διαπλοκή και διαφθορά, «έλαμψαν» δια της απουσίας των λογικών επιχειρημάτων τους. Στις διάφορες ερωτήσεις ή παρεμβάσεις, μόνιμη επωδός ήταν ότι : «έχουμε έρθει στην συνέλευση για να ανοίξει η σχολή»!!!

Στην ανακοίνωσή τους στο facebook («Ψηφίζω ανοιχτή Νομική (Αθήνας)») έδειξαν ότι δεν ξέρουν να χάνουν αξιοπρεπώς : κατά την γνώμη τους, αιτία της επικράτησης των «καταληψιών» ήταν η νοθεία (!!!) και όχι η αντίθεση του φοιτητικού κινήματος με τον νέο νόμο!!!

Μίλησαν για προβλήματα, για εναντίωση στην αλλαγή. Αλήθεια, είναι «παραλογισμός» (sic) η κατάληψη, αλλά απολύτως λογική η συγκατάνευση σε μία αλλαγή που είναι εναντίον των φοιτητικών και ευρύτερα ακαδημαϊκών αιτημάτων! Μας είπαν ότι οι φοιτητές αγνοούσαν το πλήρες περιεχόμενο του νόμου. Αυτό αληθεύει και δικαιολογεί τους φοιτητές που ψήφισαν το συγκεκριμένο πλαίσιο. Σε καμμία περίπτωση όμως δεν δικαιολογούνται οι πρωτεργάτες αυτού του «κινήματος», που, καίτοι διάβασαν τον νόμο, συνειδητά παρασιώπησαν ή υπερτόνισαν σημεία του, ώστε να δημιουργηθεί μία θετικά αλλοιωμένη εικόνα του.

Δύο μόνο παραδείγματα :

1. Επέμειναν ότι το νομοσχέδιο είναι ευνοϊκό για τους εργαζομένους φοιτητές, αρκεί οι τελευταίοι να το αποδείξουν. Το γεγονός ότι τα ένσημα είναι κατά κανόνα άγνωστα σε τέτοιου είδους εργασιακές σχέσεις είναι προφανώς κάτι αμελητέο.
2. Επεσήμαναν πως η δωρεάν διανομή συγγραμμάτων συνεχίζεται κανονικά, παραλείποντας φυσικά να αναφέρουν ότι : i) επισήμως έχει δηλωθεί ότι η δωρεάν διανομή σταματά μετά το 2014, ii) ο νόμος ορίζει ως «σύγγραμμα» και τις σημειώσεις των καθηγητών!!!

Η άποψή μας ως Ανεξαρτήτων Νομικής για τον νόμο έχει ήδη κατατεθεί δημοσίως. Τα άτομα τα οποία παρίστανται στην Γενική Συνέλευση για να την απαξιώσουν και να αμφισβητήσουν ατεκμηρίωτα την απόφασή της, που κατηγορούν την διαπλοκή, καταγγέλοντας ως «λάσπη» την αποκάλυψη των δικών τους ύποπτων διασυνδέσεων, που χρησιμοποιούν την ελευθερία του λόγου για την υπεράσπιση του καταργητικού αυτής νόμου, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η Πέμπτη Φάλαγγα της Νομικής Σχολής, οι φοιτητές που την ώρα της επίθεσης εναντίον του συνόλου των φοιτητών συντάσσονται με τον επιτιθέμενο, προδίδοντας τα δίκαια και την ανοχή των συναδέλφων τους.

 Ιάσων

ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ Οι καινοφανείς ανεξάντλητοι -σε ατάκες- ανεξάρτητοι

Ένα φάντασμα τριγυρίζει στην Νομική, το φάντασμα της κατάληψης. Όλες οι κοιμισμένες δυνάμεις της γέρικης Σχολής μας ξύπνησαν και το καταδιώκουν. ΠΑΣΟΚογενείς, δεξιόστροφοι θεράποντες της επιστήμης, κάθε λογής απολίτικοι, χωρίς «παραταξιακές σχέσεις», ενώθηκαν για να υπερασπιστούν το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου, την ν-οστή προσπάθεια επέμβασης του κρατικού μηχανισμού στα ζητήματα του Πανεπιστημίου «με την ιδιότητα τους ως ανεξάρτητων φοιτητών»!!! Επιθυμούν την Σχολή ανοιχτή για να λάβει χώρα ο πολιτικός διάλογος, λες και η κατειλημμένη Σχολή κλείνει τις πόρτες της στους φοιτητές με όλες τις ευκαιρίες πολιτικής συζήτησης και δράσης!!! (Αλλά, βέβαια, για να κρίνεις κάτι, πρέπει να το έχεις ζήσει, τουλάχιστον once!!!)   

Κατηγορούν τις παρατάξεις για πνεύμα συναλλαγής, διαφθορά και συντεχνιασμό. Εκφράζουν, λένε, τους προβληματισμούς της σιωπηρής πλειοψηφίας, μόνο μέλημα της οποίας είναι η επαναληπτική εξεταστική και η ταχεία ολοκλήρωση των σπουδών τους.

Προσπαθώντας να ανακαλύψουν τα θετικά και τα αρνητικά του νομοσχεδίου, απομακρύνονται από την ουσία. Δεν υφίσταται επίδικο στην περίπτωσή μας. Το νομοσχέδιο δεν είναι αντικείμενο «εποικοδομητικής αντιπαράθεσης».

Στόχος μας δεν είναι να καταλήξουμε σε μία θετική ή αρνητική κρίση για το νομοσχέδιο.

Στόχος μας είναι να υπερασπιστούμε τα κεκτημένα μας, τόσο ως διακριτής κοινωνικής ομάδας και ως μέρους της ακαδημαϊκής κοινότητας, όσο και ως θεσμού πολιτικού αναστοχασμού της ελληνικής κοινωνίας.  

Στόχος μας είναι να αποτελέσουμε πρότυπο αυτοθέσμισης και αυτονομίας, όχι εργαστήρι αναπαραγωγής του κατεστημένου συστήματος.

   

Όχι, δεν είμαστε εμείς που δεν θα δεχτούμε ότι υπάρχουν προβλήματα στο εσωτερικό των Πανεπιστημίων, ότι για πολλά ευθύνονται οι παρατάξεις -για όσα έπραξαν ή δεν έπραξαν- ή η οικογενειοκρατία. Φυσικά, δεν μπορούμε να δεχτούμε τα περί «τέλματος» : οι στατιστικές για την ποιότητα είναι με το μέρος των φοιτητών. Όσοι θέλουν να μας αποξηράνουν, ας το προσπαθήσουν.

Εμείς όμως είμαστε εκείνοι που θα αρνηθούμε κάθε παρέμβαση οποιουδήποτε εξωτερικού φορέα, έχουσα στόχο την περιστολή των δικαιωμάτων, που θεμελιώθηκαν κάποτε στο αίμα.

Το Πανεπιστημιακό Άσυλο, το Αυτοδιοίκητο, οι χαλαροί ρυθμοί σπουδών, δεν μπορούν να αξιολογηθούν θετικά ή αρνητικά : αποτελούν τους κατ’εξοχήν όρους ύπαρξης και του πανεπιστημιακού φαινομένου και του φοιτητικού κινήματος.

Για κάποιους, οι θεσμοί αυτοί «πολιτικοποιούν» το λίκνο της γνώσης και των ιδεών, ενώ η χαλαρότητα της φοιτητικής ζωής εμποδίζει την προαγωγή της επιστήμης. 

Συμφωνούμε. Όσοι θεωρούν την διαδικασία αθέμιτη, ας σκεφτούν ότι, κινδυνεύει από την πολιτική, όποιος δεν μετέχει σε αυτήν. Ας θυμηθούν με πόση ευκολία εφήρμοζαν τους φυλετικούς νόμους της χιτλερικής πολιτικής εξουσίας οι απολίτικοι επιστήμονες, γαλουχημένοι στην ίδια εντατικοποίηση, που σήμερα επιβάλλεται σε εμάς. Η αύξηση της παραγωγικότητας σε κάθε επίπεδο δημιουργησε στο παρελθόν οικονομικά πλεονάσματα και αιματηρούς πολέμους. Στις μέρες μας, καταλήγει μόνο σε μία ζοφερή οικονομικοπολιτική υποτέλεια.

Δεν είμαστε ουτοπιστές. Ακόμη κι αν δεχτούμε μία φιλελεύθερη θεωρία περί κράτους, ως αμερόληπτου διαιτητή ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες, θα μιλήσουμε για κοινωνικό συμβόλαιο και για νομιμοποίηση της κρατικής εξουσίας. Συνιστά όμως προσβολή της κοινής λογικής η υπεράσπιση ενός νόμου που παρασκευάστηκε χωρίς κάν την αίτηση για συζήτηση με τους φοιτητικούς συλλόγους.

Εκείνος που θα μιλήσει για το «κρατικό μονοπώλιο του νόμιμου καταναγκασμού» δεν θα αποδείξει τίποτε άλλο παρά τις ολοκληρωτικές του τάσεις και την εναντίωσή του στην πραγματική δημοκρατία.

Εκείνος που θα μιλήσει για διαβούλευση με την Υπουργό κατόπιν ψηφίσεως δεν θα αποδείξει τίποτε άλλο παρά την αδυναμία πρόσληψης των αντικειμενικών συνθηκών.

Κι εκείνοι που υποψιάζονται τις φοιτητικές παρατάξεις, αλλά θεωρούν απόδειξη κοινωνικής αποδοχής του νόμου την ψήφιση του από τα κόμματα που χρηματοδοτούν τις εν λόγω παρατάξεις, ας ανατρέξουν στα μαθηματικά του Δημοτικού : είναι μία καλή αρχή για την απόκτηση λογικής σκέψης.

Το ζήτημα δεν είναι η ακύρωση της εξεταστικής. Είναι η απειλή της Διαμαντοπούλου ότι αυτό θα συμβεί.

Το ζήτημα δεν είναι το αν επιλύονται μέσω του νόμου υπαρκτά προβλήματα. Είναι ότι αυτά δεν επιλύονται από τους ενδιαφερομένους, το ίδιο το φοιτητικό σώμα. 

Η φαινομενική σατανική συνεννόηση των παρατάξεων δεν σχετίζεται τελικώς με αυτές. Είναι στ’ αλήθεια μία έκλαμψη ενότητας του αληθινά ανεξάρτητου φοιτητικού κινήματος, η φωνή μίας σιωπηρής πλειοψηφίας, που δέχεται να χάσει μία εξεταστική, αγωνιζόμενη να κερδίσει έναν ολόκληρο κόσμο.

 ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΝΟΜΙΚΗΣ-πιστεύουμε στην ομιλητική πλειοψηφία

Ιάσων

ΑΡΕΝ ,ΕΑΑΚ ,ΜΑΣ... Μαζί ή μόνοι?

Υπάρχει ελπίδα για την ενότητα των φοιτητικών αριστερών δυνάμεων ή η μεταξύ τους σύγκρουση είναι νομοτελειακή?

Αν θέσουμε αυτήν την ερώτηση σε άτομα ,που δραστηριοποιούνται για καιρό στις υπάρχουσες παρατάξεις η απάντηση που θα λάβουμε θα είναι ασφαλώς αρνητική. Κάτι θα κάνει ο εκάστοτε αντίπαλος  ,που θα καθιστά κάθε συνεννόηση μαζί του ανέφικτη αλλά και απευκταία. Επιπλέον πρέπει να σκεφτούμε ,ότι ακόμα και μεταξύ της ΡΑΠΑΝ και της Αντινομίας ,όπως και μεταξύ των ΕΑΑΚ και της ΑΡΕΝ υπάρχει μεν μια κάποια συνεννόηση ,αλλά όχι συνεργασία στο βαθμό που κάποιοι θεωρούν αναγκαία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι στις εκλογές κατεβαίνουν χωριστά! Επομένως δεν υπάρχουν δύο διακριτά στρατόπεδα ,ώστε να έχουμε τουλάχιστον την δυνατότητα να πούμε ότι κάποιος από αυτούς έχει δικό και ο αντίπαλος άδικο ,αλλά τέσσερα!

Επομένως δεν υπάρχει ελπίδα ,θα βιαστείς να βγάλεις το συμπέρασμα αγαπητέ μου αναγνώστη. Όμως ,για στάσου! Ας εξετάσουμε και το ζήτημα από την σκοπιά του ιδεατού πολιτικοποιημένου φοιτητή….

Εισέρχεται λοιπόν ο ιδεατός φοιτητής μας στο πανεπιστήμιο και από αγνή αγάπη θέλει να προσφέρει σε αυτό αλλά και στην κοινωνία του. Ποια είναι τα βήματα που θα ακολουθήσει?

Αρχικά πρέπει να συνειδητοποιήσει ,ότι στην κοινωνία αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο ασυμβίβαστα συμφέροντα. Αυτά του λαού και εκείνα του κεφαλαίου εγχωρίου και κυρίως ξένου. Επομένως ζητήματα όπως η ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων δεν πρέπει να τα ανάγει σε επιλογές προσώπων (βλ. ο εκάστοτε υπουργός παιδείας) αλλά σε επίπεδο πολιτικής.  Αφού κάνει αυτόν τον διαχωρισμό είναι σαφές ότι με παρατάξεις κομμάτων που υπερασπίζονται τα συμφέροντα του κεφαλαίου δεν θα μπορεί να έχει επαφές. Επομένως του «μένουν» ΑΡΕΝ ,ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ,ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ και ΜΑΣ….

Δεύτερο βήμα είναι να συνειδητοποιήσει τη σημασία της πολιτικής του καλλιέργειας. Έτσι πρέπει να είναι πρόθυμος να σκεφτεί .να συζητήσει ,να διαβάσει και να αναθεωρεί όσες απόψεις του αποδεικνύονται λανθασμένες ,με λίγα λόγια να μην είναι δογματικός. Προφανώς σε αυτό το βήμα όλες οι παρατάξεις μπορούν να τον βοηθήσουν και άρα δεν πρέπει να απορρίψει καμία ακόμα…

Συνεχίζουμε στο τρίτο βήμα ,που είναι η συμμετοχή στις συλλογικές  διαδικασίες και η έκφραση απόψεων χρήσιμων για το πανεπιστήμιο. Και πάλι οι παρατάξεις μπορεί να βοηθήσουν μέσα από τα ανοιχτά τους σχήματα (ή όπως αλλιώς λέγονται) ,μέσα από την έκδοση έγγραφων ή προφορικών ανακοινώσεων με θέσεις και μέσα από την οργάνωση δράσεων (όπως οι παραστάσεις διαμαρτυρίας)

‘Ένσταση πρώτη: Πολλές φορές οι ίδιες οι παρατάξεις είναι το πρόβλημα.

Προφανώς  ,αλλιώς το πανεπιστήμιο θα ήταν ένας παράδεισος γεμάτος από «πολιτικούς μεσσίες» Φαινόμενα όπως η βία ,ο ξύλινος λόγος και η έλλειψη ουσιαστικών ή δημιουργικών προτάσεων αφορούν όλες τις αριστερές παρατάξεις.  Ε, σε αυτές τις περιπτώσεις είναι που φαίνεται ποιοι φοιτητές έχουν τη διάθεση να βελτιώσουν τα κακώς κείμενα χωρίς την στήριξη της όποιας παράταξης και ποιοι όχι!

Ένσταση δεύτερη: Οι παρατάξεις καλούν συχνά σε διαφορετικές συλλογικές δράσεις.

Η μια παράσταση διαμαρτυρίας δεν ακυρώνει την άλλη. Μακάρι όλοι να συμμετείχαμε σε όλες! Πέρα από κει ο καθένας βγάζει στην πράξη τα συμπεράσματα του!

Ένσταση Τρίτη: To ΜΑΣ αποχωρεί από τις συνελεύσεις.

Δεν είμαι ο δικαστής Dred για να ξέρω αν το ΜΑΣ είναι ειλικρινές ,όταν λέει ότι αποχωρεί επειδή δεν δέχεται να συναινέσει  στην διεξαγωγή συνελεύσεων με οριακές πλειοψηφίες και άσχημες συνθήκες. Το σίγουρο είναι ,ότι το βασικό πρόβλημα των συνελεύσεων είναι όντως η αποχή των φοιτητών αλλά και το χαμηλό τους επίπεδο ,δύο γεγονότων που τελούν σε θέση αιτίου- αιτιατού. Αντί λοιπόν να ψάξω ποιος έχει πιο μεγάλο το επαναστατικό φρόνημα στην συγκεκριμένη περίπτωση προτιμώ να προσπαθήσω όσο μπορώ να βελτιώσω τις γενικές συνελεύσεις.

Μετά από αυτές τις δικαιολογημένες ενστάσεις προχωράμε στο τέταρτο βήμα που πρέπει να τελέσει ο ιδεατός μας φοιτητής ,ο οποίος φυσικά σέβεται και τον ρόλο του ως πολίτης. Το βήμα αυτό είναι ασφαλώς οι συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες μέσα για παράδειγμα από τις πορείες. Εκ νέου υφίσταται η ένσταση , ότι με άλλους σε λέει ο καθένας να κατέβεις , καταθέτω όμως και εγώ με την σειρά μου την αντένσταση «Ας κατεβούμε πρώτα μαζικά στις πορείες και επιτόπου μπορεί ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματα του!»

Και όλα αυτά τα βήματα ο ιδεατός συμφοιτητής μας πρέπει να τα κάνει γιατί προβλήματά μας είναι η υψηλή ανεργία ,οι χαμηλή μισθοί ,η ιδιωτικοποίηση της υγείας και της παιδείας ,η περικοπή των συγγραμμάτων ,το ότι έχουμε έναν καθηγητή ανά 400 φοιτητές και όχι ανά 100 λόγου χάρη ,ότι δεν δικαιούμαστε δωρεάν μετακινήσεις στα πανεπιστήμια και ούτω καθ εξής…

Πέρα από κει τα μικροπαραταξιακά παιχνίδια δεν υπάρχει λόγος να τον ενδιαφέρουν ούτε εκείνον ούτε εμάς. Γιατί τις αριστερές παρατάξεις δεν τις βλέπουμε σαν σωτήρες αλλά σαν έναν χώρο με αδυναμίες μεν που μπορεί όμως να προσφέρει και ερεθίσματα για σκέψη και κυρίως βοήθεια στην οργάνωση συλλογικών δράσεων.

Για να επικρατήσουν όμως τα θετικά στοιχεία του χώρου των αριστερών ,πρέπει επιτέλους να αποβάλλουμε τον φανατισμό και την αρρώστια.  Γιατί όσο ανταλλάσσονται βέλη αντί για απόψεις το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η δημιουργία ενός χώρου εχθρικού ,όπου οι υγιείς φοιτητές φοβούνται να έρθουν.

Ξέροντας λοιπόν ,ότι κάποιοι θα με κατηγορήσουν ως ρομαντικό (τιμή μου!) συμπεραίνω και βροντοφωνάζω “Όλοι μαζί!”

Ο καθένας με τις αδυναμίες αλλά και τις ικανότητές του να προσφέρουμε στο πανεπιστήμιο και στην κοινωνία μας ότι καλύτερο μπορούμε.

Όλοι μαζί.

"Καβάφης"